Een ERE (Emissiereductie-eenheid) is een certificaat dat aantoont dat 1 kilogram CO₂-equivalente uitstoot is vermeden, ten opzichte van fossiele referentiebrandstof.

ERE’s zijn de nieuwe standaard binnen de brandstoftranisitieverplichting en vervangen de Hernieuwbare brandstofeenheden (HBE’) vanaf 1 januari 2026.

In plaats van sturen op hoeveelheid hernieuwbare energie (GJ) stuurt de wetgeving nu direct op gerealiseerde CO₂-reductie.

Dit zorgt ervoor dat vooral energiedragers met de grootste klimaatwinst worden beloond, zoals groene stroom voor EV’s en hernieuwbare waterstof.

Leveranciers van hernieuwbare energie voor vervoer (zoals laadstroom en biobrandstoffen) krijgen ERE’s door hun leveringen in te boeken in het register van de Nederlandse Emissieautoriteit (NEa).

De NEa controleert de inboekingen, beheert het register en ziet erop toe dat brandstofleveranciers voldoende ERE’s hebben om aan hun verplichting te voldoen.

Een HBE stond voor een hoeveelheid hernieuwbare energie (1 GJ ≈ 278 kWh) geleverd aan vervoer, terwijl een ERE staat voor 1 kg CO₂‑reductie in de keten.

Bestaande HBE‑tegoeden worden eenmalig omgerekend naar ERE’s.

Je krijgt ERE’s voor onder andere biobrandstoffen, elektriciteit, waterstof en andere brandstoffen uit hernieuwbare bronnen die aan de duurzaamheidseisen voldoen.

Voor sommige energiedragers, zoals RFNBO’s (hernieuwbare brandstoffen van niet‑biologische oorsprong) en waterstof, gelden aparte subdoelen en aparte ERE-typen zoals ERE‑R en ERE‑E.

Voor RFNBO’s zoals hernieuwbare waterstof en e-fuels zijn er specifieke ERE‑R(FNBO)‑eenheden, zodat subdoelen voor deze innovatieve energiedragers kunnen worden geborgd.

Voor elektriciteit bestaat ERE‑E(lektriciteit), waarmee onder andere laadstroom voor elektrische voertuigen aantoonbaar bijdraagt aan emissiereductie.

Bedrijven en particulieren met laadpalen kunnen hun geladen kWh laten inboeken, waardoor ERE’s ontstaan die vervolgens kunnen worden verkocht aan brandstofleveranciers met een verplichting.

In de markt wordt dit vaak via een inboekdienstverlener geregeld, die de meetdata verzamelt, de ERE’s claimt en een vergoeding per geladen kWh uitkeert.

De Nederlandse Emissieautoriteit (NEa) is verantwoordelijk voor het register, de controle op inboekingen en de naleving door verplichtte partijen.

Het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat bepaalt de kaders van de brandstoftransitieverplichting, waaronder de hoogte van de verplichting en de overgang van HBE naar ERE.

Huidige HBE’s blijven geldig tot eind 2025 en worden daarna automatisch omgezet naar ERE’s; vanaf 2026 loopt de verplichting volledig in ERE’s door.

Binnen het ERE‑systeem gelden per jaar regels voor inboeken, rapporteren en naleving, waarbij een deel van de ERE’s gebruikt moet worden om aan de jaarlijkse verplichting te voldoen.

Elke kWh hernieuwbare stroom die aantoonbaar aan vervoer wordt geleverd, kan ERE‑E opleveren, mits de laadpunten en meetdata voldoen aan de NEa‑eisen.

Voor laadpaaleigenaren kan dit een extra inkomstenstroom betekenen boven op het reguliere laadtarief, vaak uitgekeerd als een vaste vergoeding per geladen kWh.

Correcte meetgegevens (bijvoorbeeld uit je laadpaal), duidelijke koppeling met vervoer en een aansluiting op een erkende inboekdienstverlener of rechtstreekse registratie in het NEa‑register.

Een sluitende administratie met verbruik/verkoopgegevens, EAN-informatie en contracten is essentieel om ERE’s te mogen inboeken en te behouden bij controles.

Ja, via partijen die ERE’s bundelen en inboeken kunnen ook particuliere laders per kWh een vergoeding ontvangen, mits de laadpaal slim uitgelezen kan worden.